گشت و گذارهای امین

خوشبختانه بارش برف و مه شدید نشد. کمی از ساعت 12 گذشته بود که وارد یه باغ شدیم. از شیب دامنه بالا رفتیم تا به کلبه باغی رسیدیم. درب کلبه باز بود. کمی "صابخونه!" رو صدا زدیم و چون جوابی نیومد و بیرون هم سرد بود وارد کلبه شدیم.

خاکستر بخاری هیزمی هنوز گرم بود. تصمیم گرفتیم ناهار رو همینجا بخوریم و بعد راهمون رو ادامه بدیم. ناهار خوردیم و کمی استراحت کردیم. توی مسیر آنتن همراه اول قطع و وصل می شد اما اینجا نسبتاً خوب آنتن می داد. ساعت 1 از کلبه حرکت کردیم. جای پاها که تا حالا در امتدادشون اومده بودیم و برفکوبیمون رو سبک تر کرده بودن تا کلبه تموم می شدن. از اینجا به بعد باید برفی رو که در بهترین حالت پاهامون تا زانو درش فرو می رفت رو می کوبیدیم و پیش می رفتیم. از شیب کنار کلبه پایین اومدیم (تقریباً سُر خوردیم!). من پیشنهاد دادم که مسیر جاده رو ببریم و از شیب مقابلمون تا گردنه ای که احتمالاً همون تل خاکی بالا بریم. بچه ها قبول کردن. برف کوبی این قسمت سخت بود اما در مقابل اون چیزی که در ادامه راه انتظارمون رو می کشید خیلی دشوار نبود! شیب زیاد و حجم برف نرم آزارمون میداد اما امیدوار بودیم از گردنه به بعد مسیر زیادی نداشته باشیم. برای حفظ سرعت و انرژیمون به نوبت برفکوبی می کردیم.

بالاخره از گردنه عبور کردیم. دیدن خونه های برف گرفته تو دامنه های مجاور حس خوبی بهمون داد.

راهمون رو در امتداد تیرهای برق ادامه دادیم. برف اینجا انبوه تر و نرم تر بود و این باعث می شد بیشتر تو برف فرو بریم. بعضی جاها تا کمر فرو می رفتیم و خودمون رو به سختی به جاهای سفت تر می رسوندیم. متاسفانه از اینجای مسیر به بعد خیلی عکس نگرفتیم. چون شارژ باتریامون کم شده بود و بخاطر سختی مسیر عملاً عکس گرفتن رو فراموش کرده بودیم. انرژیمون تحلیل رفته و سرعتمون خیلی کم شده بود. کش بالای گترهای من خراب شده بود و متوجه نشده بودم و گترهام پر از برف شده بود. جورابهام کاملاً خیس بودن. ساعت تقریباً 3 بود که جاده ی امامزاده رو دیدیم.

جاده خیس اما خالی از برف در دامنه ی مقابل ما قرار داشت. بینمون دره ای بود که شیب های تندش رو برف پوشونده بود و فرود اومدن ازش ریسک زیادی داشت. هرچه جلوتر می رفتیم مسیر سخت تر می شد و بدنمون بیشتر افت می کرد. من تو برفکوبیام نفس کم میاوردم. خیلی خسته بودم. سکوت و زیبایی کوهستان داشت وهم انگیز می شد. تیرهای برق رو معیار پیشروی خودمون کرده بودیم. از هر پیچ که می گذشتیم امیدوار بودیم امامزاده پشت پیچ بعدی باشه.

جاهایی انباشت برف اینقدر زیاد بود که شیب کوه با جاده یکی شده بود و وقتی ازشون عبور می کردیم، اینکه الان روی دامنه کوه هستیم یا روی جاده قابل تشخیص نبود. این انبوه برف نرم در امتداد شیب های تند ریسک بهمن و سقوط رو خیلی بالا می برد. نیما کمی عصبی شده بود اما سعی می کرد چیزی بروز نده. خسته بودیم.  اما چاره ای جز ادامه راه نداشتیم. برای برگشت خیلی دیر بود. چند بار تا سینه توی برف فرو رفتیم و سینه خیز خودمون رو به جاهای سفت تر (که تا بالای زانو تو برف فرو می رفتیم!) رسوندیم. درست خاطرم نیست اما فکر می کنم ساعت 5 بود که روستای امامزاده رو دیدیم.

باید دو یا سه پیچ دیگه رو می گذشتیم تا به روستا برسیم. این قسمت آخر مسیر اگرچه کوتاه بود اما افت بدنی ما و انبوه برف سرعتمون رو به شدت کاهش داده بود. چند صد متر آخر واقعاً کلافمون کرده بود. یه جا مجبور شدیم توی برفی که تا سینه توش فرو رفته بودیم، در حالی که شیب تندی هم به دره داشت کانال باز کنیم که بتونیم خودمون رو از برف بیرون بکشیم. بارها مجبور شدیم روی چهار دست و پا از قسمت های خیلی نرم عبور کنیم. در عبور از جاهایی که قبلاً بهمن اومده بود و جاده رو با شیب دامنه یکی کرده بود، قطعه های کوچک برف رو می دیدم که جدا می شدن و به پایین دره می غلتیدن. این نشونه ای از آمادگی توده برف برای فرو ریختن بود. نمی دونم نیما و میلاد متوجه این قضیه بودن یا نه. اما سعی می کردم به روی خودم نیارم. نمی تونستیم بمونیم یا برگردیم. هوا داشت تاریک می شد و دید ما محدود. هرچند همراه اول آنتن می داد و اگه فریاد می زدیدم شاید پژواک صدامون به روستا می رسید اما من شخصاً امیدی به امداد نداشتم! مجبور بودیم هرجوری بود از کوهستان زیبا و حالا خشن عبور کنیم. ساعت تقریباً 6:30 بود که در آستانه تاریکی هوا وارد روستا شدیم. خسته و تکیده و با لباس های خیس. به اولین فروشگاه روستا که رسیدیم نیما رفت که نشونی یه قهوه خونه رو بگیره که بتونیم یه چای بخوریم و خودمون رو گرم کنیم. متوجه شد که آخرین ماشینهای تهران دارن از روستا حرکت می کنن. از گرما و چای صرف نظر کردیم و به سرعت به سمت ایستگاه ماشینهای تهران رفتیم اما ماشینها رفته بودن. خوشبختانه یه پراید تک سرنشین که می خواست برگرده تهران ما رو سوار کرد و تا تهران رسوند. خسته بودم و باید اعتراف کنم که تا صبح روز بعد توهم برف داشتم! با این همه لذت دیدن اون همه مناظر زیبا و یک روز در طبیعت بی ماشین گذروندن از سرخوشی سرشارم کرده بود. یه دوش گرفتم و به دیدن یه دوست رفتم و شب هم رفتم کرج خونه عموم و شنبه ظهر با اتوبوس برگشتم خرمشهر و یکشنبه صبح هم بلافاصله رفتم سر کار و هنوز در فکر سفر سه روزه ای بودم که پشت سر گذاشتم.