گشت و گذارهای امین

باز هم تعطیلی! باز هم سفر! این بار تهران. روز جمعه 1390/10/30 به اتفاق میلاد و سعیده راهی سنگان شدیم. چهارمین بار بود که به سنگان می رفتم.

آبان 89 (روستا و باغات سنگان بالا)

اسفند 89 (آبشار سنگان)

اردیبهشت 90(آبشار سنگان)

این بار هم برنامه کوهپیمایی تا آبشار سنگان بود.

این آبشار در فصل زمستان به صورت قندیل معکوس بزرگی منجمد می شه و منظره بدیع و دیدنی رو بوجود میاره. توی مسیر هم آبشارهای کوچک یخ زده دیگه ای دیده می شه.

از انتهای غربی اتوبان همت خروجی به سمت کن و امامزاده داوود را که پی بگیرید بعد از سولقان انحرافی در سمت چپ شما وجود داره که به سنگان می رسه. راه را به سمت سنگان بالا ادامه بدید. تمام مسیر تابلو داره. اگه روز تعطیل باشه توی روستا نمی تونید جای پارک پیدا کنین و باید قبل از روستا ماشینتونو پارک کنین و بقیه راهو پیاده برید. از انتهای روستا راه خاکی میشه و امامزاده می رسه. از کنار امامزاده راه رو ادامه بدید. بعد از تقریباً 40 دقیقه پیاده روی سبک تواین مسیر باید به سمت انحرافی که شما رو به دامنه مقابل می رسونه تغییر مسیر بدید. چون تابلو و راهنمایی وجود نداره اگه با مسیر آشنایی نداشته باشین باید از محلی ها یا کوهنوردایی که تو روزای تعطیل کم هم نیستن بپرسین. مابقی راه تقریباً پاکوب و معلومه. از اینجا هم خوش خوشک تا پای آبشار 5/2 ساعت کوهپیمایی متوسط در پیش دارید. کنار خونه باغی ها، جاهای خوبی برای استراحت و صرف غذا پیدا میشه. اواسط پاییز و زمستون هم کسی تو این خونه ها زندگی نمی کنه.  این مسیر تو بهار پر شکوفه و تو پاییز هزار رنگه و دیدنیه. تو زمستون مسیر برفی و لیز اما با چشم اندازهای زیباست. تو زمستون علاوه بر لباس گرم و کفش خوب، یخ شکن و گاهی گتر هم لازم می شه.

ارتفاع قندیل امسال تقریباً نصف پارسال بود. با این وجود دیدن چشم اندازهای زیبا و همراهی با همنوردهای سرخوش و مثل همیشه آواز خوندن وحشتناک من! روز خوبی رو برامون ساخت. طبق معمول برنامه های برفی هم توی یکی از شیبهای مسیر، رو برف سرخوردیم و کلی حال کردیم! ناهار رو توی امامزاده خوردیم. اینبار با ماشین سعیده رفتیم اما می شه از تهران هم با تاکسی تلفنی اومد (زمستون 89 کرایه هر ماشین از جنت آباد تا سنگان بالا 7000 تومان شد) اما ممکنه تو برگشت بخاطر ترافیک جاده کن یا اتوبان همت تو روزای تعطیل به مشکل بربخورین و مثل برنامه زمستان 89 ما مجبور شین قسمتی از مسیر رو با پاهای یخ زده هیچهایک (Hitchhike) کنین!(یادش بخیر! چقدر خندیدیم!)